การระบุพื้นที่ที่มีความเสี่ยงในการการขาดแคลนน้ำถือเป็นส่วนสำคัญในการประเมินความเสี่ยงด้านน้ำของบริษัทฯ โดยในปี 2567 จากการประเมินพบว่าร้อยละ 41 ของพื้นที่ตั้งหน่วยธุรกิจอยู่ในพื้นที่ที่มีความเสี่ยงในการขาดแคลนน้ำ (Water-stressed area) ส่งผลให้บริษัทฯ เข้าใจความเสี่ยงเฉพาะของแต่ละพื้นที่และสามารถปรับแผนการบริหารจัดการน้ำในพื้นที่ให้สอดคล้องกับความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นจากการขาดแคลนน้ำ เพื่อให้มั่นใจว่าการใช้น้ำเป็นไปอย่างยั่งยืน รวมทั้งยังปกป้องชุมชนและระบบนิเวศในท้องถิ่น

บริษัทฯ มีการสำรวจชนิดพันธุ์ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่โดยรอบหน่วยธุรกิจเป็นประจำทุกปี พร้อมทั้งประเมินระดับความเสี่ยงที่ชนิดพันธุ์เหล่านี้อาจสูญพันธุ์ โดยอ้างอิงกับชนิดพันธุ์ที่ปรากฏอยู่ในบัญชี IUCN Red List เพื่อนำข้อมูลดังกล่าวมาจัดทำแผนบริหารจัดการความหลากหลายทางชีวภาพ เพื่อลดผลกระทบจากการดำเนินงานต่อสัตว์ป่าและระบบนิเวศในท้องถิ่น

โรงไฟฟ้าโจวผิงต้องเผชิญกับความท้าทายอันเนื่องมาจากการใช้น้ำสำหรับกระบวนการผลิตไอน้ำในปริมาณมาก รวมถึงปัญหาแบคทีเรียในน้ำดิบที่ส่งผลให้ไส้กรองในระบบบำบัดน้ำอุดตัน อันนำมาซึ่งความสามารถในการบําบัดน้ำที่ลดลงถึงร้อยละ 15<br><br>เพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าว บริษัทฯ ริเริ่มโครงการปรับปรุงประสิทธิภาพของระบบบำบัดน้ำ ซึ่งประกอบด้วยการเพิ่มประสิทธิภาพในการใช้สารเคมีและการขยายท่อระบายน้ำออก โดยบริษัทฯ ดำเนินการวิจัยเพื่อค้นหาสารเคมีที่เหมาะสมสำหรับการบําบัดน้ำและระบบบำบัดทางเลือกที่จะสามารถนำมาใช้ทดแทนระบบกำจัดฟลูออไรด์ <br><br>จากการดำเนินโครงการส่งผลให้ประสิทธิภาพในการบำบัดน้ำเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ตัวอย่างเช่น<br>· เพิ่มอัตราการฟื้นฟูระบบออสโมซิสย้อนกลับ (RO) จาก 70.5% เป็น 72.5%<br>· ขยายรอบการทำความสะอาดเครื่อง RO จาก 10 วันเป็น 50 วัน<br>· อายุการใช้งานของชิ้นส่วนเมมเบรนเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจาก 4 ปีเป็น 8 ปี<br>· ประหยัดน้ำป้อนหม้อไอน้ำได้ประมาณ 56,000 ตัน<br>· ประหยัดต้นทุนการดำเนินงานและการบำรุงรักษา 120,000 เหรียญสหรัฐ และต้นทุนอุปกรณ์กำจัดฟลูออไรด์เพิ่มเติม 370,000 เหรียญสหรัฐ

การหกรั่วไหลของถ่านหินจากกระบวนการขนถ่ายขึ้นเรือถือเป็นประเด็นสำคัญของท่าเรือขนถ่ายถ่านหินบอนตังในอินโดนีเซีย ที่ไม่เพียงเกี่ยวข้องกับความสะอาดในพื้นที่ปฏิบัติงานเท่านั้น แต่อาจก่อให้เกิดความเสี่ยงด้านสิ่งแวดล้อมต่อชุมชนโดยรอบ เพื่อรับมือกับประเด็นดังกล่าวบริษัทฯ ได้เริ่มโครงการนำถ่านหินที่หกรั่วไหลกลับมาใช้ใหม่ โดยการผสมถ่านหินที่หกรั่วไหลกลับเข้าไปในกระบวนการขนส่ง<br><br>โครงการนี้เริ่มต้นจากการเก็บรวบรวมข้อมูล เพื่อให้มั่นใจว่าการนำถ่านหินที่หกรั่วไหลมาผสมกับถ่านหินเพื่อส่งมอบให้ลูกค้านั้นไม่ส่งกระทบต่อคุณภาพของถ่านหิน ทั้งนี้การดำเนินการดังกล่าวช่วยลดปริมาณถ่านหินที่หกรั่วไหลได้ถึง 4,386 ตันต่อปี นอกจากนี้ยังช่วยลดการปล่อยฝุ่นละออง และการปนเปื้อนฝุ่นในดินและน้ำ อันอาจนำมาซึ่งข้อร้องเรียนจากชุมชน โครงการนี้ช่วยเพิ่มรายได้จากถ่านหิน 477,850 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี รวมถึงลดค่าใช้จ่ายที่ใช้ในการจัดการถ่านหินที่รั่วไหลได้ 15,052 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี

ในปี 2564 โรงไฟฟ้าพลังความร้อนประสบปัญหาต้นทุนการผลิตเนื่องจากราคาถ่านหินที่สูง เพื่อก้าวข้ามความท้าท้ายที่เกิดขึ้น โรงไฟฟ้าโจวผิงได้มองหาโอกาสการใช้เชื้อเพลิงอื่น ๆ ที่ไม่ใช้ถ่านหินทดแทนในกระบวนการผลิตไฟฟ้า ซึ่งพบว่าคุณสมบัติและราคาของของเสียอุตสาหกรรมบางชนิด เช่น ถ่านกัมมันต์ (Activated carbon) ในพื้นที่โจวผิงเหมาะสมสำหรับการเผาเพื่อผลิตไฟฟ้า การใช้เชื้อเพลิงทดแทนดังกล่าว ได้ถูกทดลองเพื่อหาประเภทของเสีย ปริมาณ และสัดส่วนที่เหมาะสมสำหรับหม้อต้มน้ำก่อนนำไปดำเนินการจริง และขยายไปสู่หน่วยอื่น ๆ<br><br>จากการขยายผลสู่การดำเนินการในปี 2565 พบว่า สามารถลดปริมาณถ่านกัมมันต์ซึ่งเป็นของเสียที่นำไปฝังกลบ 9,337 ตัน และเพิ่มความพึงพอใจของลูกค้าและชุมชน จากการรับประกันความร้อนและการจ่ายไฟในภาวะราคาถ่านหินสูง นอกจากนี้ การใช้เชื้อเพลิงดังกล่าวช่วยลดปริมาณการใช้ถ่านหิน ส่งผลให้บริษัทฯ สามารถลดค่าใช้จ่ายในการซื้อถ่านหินและมีรายได้จากการขายเถ้าลอยที่เพิ่มขึ้น 5,775,468 เหรียญสหรัฐ

บริษัทฯ ดำเนินการประเมินผลกระทบต่อความหลากหลายทางชีวภาพเป็นประจำทุกปี จากการประเมินในปี 2566 พบว่ามีเหมืองที่เปิดดำเนินการ 4 แห่ง และโครงการเหมืองอีก 1 แห่ง มีความเสี่ยงสูงที่จะก่อให้เกิดผลกระทบต่อความหลากหลายทางชีวภาพ ทั้งนี้ บริษัทฯ ได้ดำเนินการประเมินมูลค่าด้านความหลากหลายทางชีวภาพและจัดทำแผนการบริหารจัดการความหลากหลายทางชีวภาพให้กับเหมืองและโครงการเหมืองดังกล่าว อีกทั้งยังขยายการดำเนินการประเมินมูลค่าด้านความหลากหลายทางชีวภาพที่เหมืองอีก 3 แห่งในออสเตรเลีย แม้ว่าเหมืองเหล่านี้จะไม่ได้มีความเสี่ยงในสร้างผลกระทบแต่อย่างใด

โรงไฟฟ้าเจิ้งติ้งเปลี่ยนแหล่งน้ำที่ใช้จากการใช้น้ำบาดาลเป็นน้ำผิวดิน ส่งผลให้ต้นทุนการใช้น้ำในกระบวนการผลิตเพิ่มสูงขึ้น เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและลดต้นทุนการผลิต โรงไฟฟ้าจึงได้ดำเนินนวัตกรรมที่เน้นการลดอัตราการใช้น้ำและนำความร้อนเหลือทิ้งกลับมาใช้ใหม่ โดยเริ่มจากการจัดประชุมเชิงปฏิบัติการภายใน การวิเคราะห์คุณภาพน้ำ การแปลผล และการจัดทำแผนปรับปรุงระบบ ทั้งนี้ โรงไฟฟ้าได้ดำเนินการก่อสร้างระบบท่อส่งน้ำกลับคืนและติดตั้งปั๊มน้ำที่อาคารเติมเคมีและหอหล่อเย็น เพื่อหมุนเวียนและนำน้ำที่ปล่อยออกจากระบบ (Blowdown water) กลับมาใช้ในกระบวนการปฏิบัติการผลิตไฟฟ้าอีกครั้ง

โครงการสวนรุกขชาติก่อตั้งโดยเหมืองอินโดมินโคในอินโดนีเซีย ภายใต้จุดมุ่งหมายในการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ และการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ การท่องเที่ยว และสันทนาการโดยพื้นที่สวนรุกขชาติถูกแบ่งเป็นพื้นที่ย่อยที่มีการใช้งานที่แตกต่างกันไป

การดำเนินของโรงไฟฟ้าพลังงานหลวนหนานมีความซับซ้อนมากขึ้น อันนำมาซึ่งความท้าทายหลายประการ หนึ่งในปัญหาสำคัญคือการพึ่งพาประสบการณ์ของพนักงานรายบุคคลในการปรับค่าพารามิเตอร์การทำงาน เพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าว บริษัทฯ ร่วมมือบริษัทที่เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีเพื่อพัฒนาระบบบริหารจัดการโรงไฟฟ้าโดยใช้เทคโนโลยี Client, Edge, Cloud, Big Data และ AI ระบบใหม่นี้สามารถเพิ่มประสิทธิภาพการดําเนินงานโดยรวมของโรงไฟฟ้าหลวงหลวนหนาน โดยการปรับระดับออกซิเจนที่เหมาะสมในกระบวนการเผาไหม้ และลดการปล่อยมลพิษทางอากาศลงอย่างมีนัยสำคัญ โดยเมื่อเทียบกับปี 2565 มลพิษทางอากาศลดลงร้อยละ 17, ร้อยละ 19 และร้อยละ 16 สําหรับ NOX, SO2 และ PM ตามลําดับ

บ้านปูได้จัดทำแผนผังการไหล (Waste process flow) เพื่อติดตามของเสียที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการผลิตของบริษัทฯ ตลอดห่วงโซ่คุณค่า ตั้งแต่ต้นน้ำ กิจกรรมการผลิตของบริษัทฯ ไปจนถึงปลายน้ำ การทำแผนผังนี้ช่วยระบุกิจกรรมที่ก่อให้เกิดของเสีย ซึ่งช่วยให้บริษัทฯ สามารถวางแผนเชิงกลยุทธ์ในการยกระดับมาตรการส่งเสริมเศรษฐกิจหมุนเวียนโดยเน้นการป้องกันของเสียตั้งแต่ต้นทาง ทั้งนี้ของเสียที่เกิดขึ้นจะถูกนำกลับมาใช้ซ้ำ (Reuse) นำมาใช้ใหม่ (Recycling) และนำไปใช้ประโยชน์อื่น (Other recovery operations) ด้วยการแปรรูปให้เป็นวัสดุทดแทน (Secondary materials) ให้ได้มากที่สุด ในทางกลับกัน ของเสียตกค้างที่ไม่สามารถนำกลับมาใช้ได้จะถูกจัดการอย่างเหมาะสมด้วยวิธีการที่ได้รับการรับรอง เช่น การเผา การฝังกลบ และวิธีการกำจัดอื่น ๆ ที่สอดคล้องกับข้อกำหนดด้านสิ่งแวดล้อม

เพื่อรับมือกับความท้าทายในการกำจัดของเสียไม่อันตรายโดยวิธีการฝังกลบนอกสถานที่ (Offsite landfill) ของเหมืองโจ-ร่ง บริษัทฯ ได้ริเริ่มโครงการ Waste-to-Product โดยนำหลักการ 3R (Reduce, Reuse, Recycle) มาประยุกต์ใช้ เพื่อแปรรูปของเสียประเภทต่าง ๆ ให้เป็นผลิตภัณฑ์ที่สามารถนำกลับมาใช้ประโยชน์ และลดการนำไปฝังกลบ ตัวอย่างของเสียที่นำมาแปรรูป เช่น การแปรรูปกระดาษและพลาสติกเหลือใช้ให้เป็นวัสดุก่อสร้าง การนำเศษอาหารและน้ำมันทอดซ้ำมาใช้ในการผลิตปุ๋ยและสบู่ รวมถึงการสร้างโรงงานเพื่อรองรับการจัดการของเสีย

การจัดการตะกรันและน้ำเสียเป็นหนึ่งในปัญหาสําคัญที่โรงไฟฟ้าโจวผิงต้องเผชิญเนื่องจากระยะทางการขนส่งจากหม้อน้ำไปยังเครื่องรีดน้ำที่ค่อนข้างไกลและประสิทธิภาพต่ำ อีกทั้งความจำเป็นในการใช้เครื่องจักรหลายชนิดส่งผลให้มีการใช้พลังงานในปริมาณสูง ต้องใช้แรงงานจำนวนมาก มีค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาสูง และยังมีความเสี่ยงที่จะเกิดการรั่วไหลของน้ำเสีย เพื่อแก้ไขปัญหาและปรับปรุงประสิทธิภาพของกระบวนการจัดการตะกรันดังกล่าว บริษัทฯ ได้ก่อสร้างไซโลสำหรับเก็บตะกรันแห่งใหม่บริเวณระหว่างหม้อไอน้ำ เพื่อลดข้อจำกัดด้านพื้นที่จัดเก็บและลดระยะทางในการขนส่ง นอกจากนี้ยังได้ปรับปรุงระบบสายพานลำเลียงตะกรันให้สามารถขนส่งและรีดน้ำออกจากตะกรันได้ในเวลาเดียวกัน

เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและสร้างความเชื่อมั่นให้ผู้มีส่วนได้เสียมั่นใจในข้อมูลเกี่ยวกับน้ำ บริษัทฯ ได้พัฒนาจัดทำแผนผังการไหลของน้ำ (Water flow diagram) สำหรับแต่ละหน่วยธุรกิจ แผนผังนี้แสดงถึงการบริหารจัดการน้ำของบริษัทฯ ตลอดวงจรชีวิตของน้ำที่ชัดเจน ซึ่งรวมถึงการติดตาม ตั้งแต่การดึงน้ำจากแหล่งน้ำธรรมชาติ ผ่านกิจกรรมการใช้น้ำในกระบวนการผลิต ไปจนถึงปลายทางที่ปล่อยน้ำออกสู่ภายนอก ทั้งนี้ แนวทางนี้ช่วยให้บริษัทฯ ว่าการจัดการน้ำบริษัทฯ มีความถูกต้องแม่นยำ และเสริมสร้างความไว้วางใจจากหน่วยงานภายนอก

เหมืองใต้ดินทุกแห่งในออสเตรเลียจะมีการจัดทำแผนการจัดการความหลากหลายทางชีวภาพ (BMP) เฉพาะของตัวเอง โดยอยู่ภายใต้ข้อกำหนดของกฎหมายและแผนการจัดการความหลากหลายทางชีวภาพประจำภูมิภาคเหนือ (Northern Region BMP) แผนดังกล่าวพัฒนาตามหลักการบรรเทาผลกระทบตามลำดับขั้น โดยเก็บข้อมูลพื้นฐานตั้งแต่ช่วงก่อนเริ่มดำเนินโครงการ ครอบคลุมระบบนิเวศทางบกและน้ำ รวมถึงชุมชนทางนิเวศ ชุมชนทางนิเวศที่ถูกคุกคาม คุณค่าของถิ่นที่อยู่ ระบบนิเวศที่พึ่งพาน้ำใต้ดิน ชนิดพันธุ์พืชและสัตว์ที่ถูกคุกคาม และพื้นที่ริมน้ำ

เหมืองแบบเปิดทุกแห่งต้องจัดทำแผนการจัดการความหลากหลายทางชีวภาพเฉพาะพื้นที่ (Biodiversity Management Plan: BMP) ตามข้อกำหนดของกฎหมายแต่ละประเทศและตามหลักการบรรเทาผลกระทบตามลำดับขั้น (Mitigation hierarchy) โดยเป้าหมายของแผนการจัดการอยู่ในรูปแบบค่าดัชนีความหลากหลายทางชีวภาพ (biodiversity index) ระดับสุขภาพของระบบนิเวศ (ecosystem health ratings) และความหลากหลายของชนิดพันธุ์พืชท้องถิ่นในพื้นที่ฟื้นฟู